เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ประเทศไทยประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่จากคลื่นสึนามิที่เกิดจากแผ่นดินไหวบริเวณมหาสมุทรอินเดีย หรือที่รู้จักกันในชื่อ 2004 Indian Ocean Tsunami คลื่นสูงกว่า 10 เมตรได้พัดพามวลน้ำมหาศาลเข้าสู่ชายฝั่ง ลึกเข้ามาในแผ่นดินไกลถึงราว 3 กิโลเมตร [1]
เหตุการณ์ดังกล่าวสร้างความเสียหายรุนแรงต่อชีวิตผู้คน ทรัพย์สิน และระบบนิเวศของหลายจังหวัดชายฝั่งอันดามัน เช่น กระบี่ พังงา ระนอง ตรัง ภูเก็ต และสตูล [2] สำหรับหาดป่าตอง จังหวัดภูเก็ต นับเป็นพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบโดยตรง ทั้งในด้านภูมิศาสตร์ เช่น การเสื่อมโทรมของที่ดินจากน้ำเค็ม การกัดเซาะชายฝั่ง และการรุกล้ำของน้ำทะเล รวมถึงผลกระทบด้านสังคมและเศรษฐกิจ ไม่ว่าจะเป็นการสูญเสียชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนและนักท่องเที่ยว ตลอดจนความเสียหายต่ออุตสาหกรรมท่องเที่ยวซึ่งเป็นรายได้หลักของพื้นที่ [3]
References
[1] Patrice, K., Ann O., Dana S., Wendy D., and Marvin, B. (2005). The Sumatra-Andaman Earthquake and Tsunami of 2004: The Hazards, Events, and Damage
[2] สำนักมาตรฐานการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (2549). รายงานผลการวิจัย แนวทางการฟื้นฟูวิถีชีวิตผู้ประสบภัยคลื่นยักษ์สึนามิ, กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
[3] ยุวดี จันทะศิริ และ พฤฒ ยวนแหล (2551). สำรวจสถานการณ์แรงงานไทยที่ได้รับผลกระทบจากคลื่นยักษ์สึนามิ: กรณีศึกษาอุตสาหกรรมบริการ. วารสารวิจัยทรัพยากรมนุษย์, ปีที่ 3, ฉบับที่ 1, หน้า 42-58.