การตลาดร่วมสมัยประกอบด้วยการตลาดเชิงการซื้อขาย (Transaction marketing) และการตลาดสายสัมพันธ์ (Relationship marketing) โดยการตลาดเชิงการซื้อขาย แบ่งออกเป็น 2 รูปแบบ รูปแบบแรกคือการตลาดเชิงการซื้อขายดั้งเดิม (Traditional transaction marketing) ที่เป็นการตลาดที่เกี่ยวกับการซื้อสินค้าและบริการ เพื่อประโยชน์ต่อการดำรงชีวิต โดยเศรษฐทรัพย์เป็นสิ่งที่ได้จากการนำปัจจัยการผลิตและแปลงสภาพให้เป็นสินค้าหรือบริการ และการตลาดฐานข้อมูล (Database marketing) ที่มีสภาพตลาดของการซื้อสินค้าและบริการควบคู่กับการจัดทำสารสนเทศทางการตลาด จากการศึกษายังพบว่าปัจจัยหลักที่ส่งผลถึงความสำเร็จทางการตลาด คือ วิธีการที่นักการตลาดนำเสนอผลิตภัณฑ์ของตนไปยังผู้บริโภคตลอดจนวิธีการและกระบวนการที่นักการตลาดขายสินค้าให้กับลูกค้า
รูปแบบที่สองคือการตลาดสายสัมพันธ์ แบ่งได้เป็น 3 แบบ คือ (1) การตลาดอิเล็กทรอนิกส์ (e-Marketing) ที่เป็นการตลาดของการซื้อสินค้าที่มีการสื่อสารระหว่างผู้ซื้อและกลุ่มผู้ขายโดยตรง มีการสร้างสารสนเทศเพื่อสื่อสารระหว่างกัน (2) การตลาดแบบมีปฏิสัมพันธ์ (Interaction marketing) ที่เป็นการตลาดของการซื้อสินค้าโดยมีการสื่อสารโดยตรงระหว่างผู้ขายและผู้ซื้อเป็นรายบุคคล มีการสนทนาเพื่อแลกเปลี่ยนสารสนเทศระหว่างกันสามารถเกิดขึ้นได้ตลอดระยะเวลาของการซื้อขายในรูปแบบของการสนทนาส่วนตัว และ (3) การตลาดแบบเครือข่าย (Network marketing) ที่มีสภาพตลาดของการร่วมมือกันของธุรกิจในรูปแบบเครือข่าย เพื่อสร้างช่องทางในการกระจายสินค้าไปยังผู้บริโภคโดยอาศัยจุดเด่นและความถนัดในการทำการตลาดของธุรกิจในเครือข่าย และธุรกิจในเครือข่ายก็จะสร้างเครือข่ายในระดับล่าง ๆ ลงมาที่เรียกว่า ลูกข่าย ซึ่งเป็นแนวทางในการสร้างนักขายจำนวนมาก เพื่อเพิ่มโอกาสในการเข้าถึงผู้บริโภคเป็นรายบุคคล ดังนั้น การตลาดแบบเครือข่ายจึงต้องมีการสร้างช่องทางการสื่อสารทั้งในระดับธุรกิจต่อธุรกิจ และธุรกิจกับปัจเจกบุคคลที่มีประสิทธิภาพ ในปัจจุบันธุรกิจขนาดใหญ่จำนวนมาก ได้ให้ความสำคัญกับการพัฒนาการตลาดแบบเครือข่าย โดยอาศัยระบบสารสนเทศสมัยใหม่เพื่อช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการขายสินค้า