พนักงานเป็นเสมือนส่วนหนึ่งขององค์การเป็นทรัพยากรที่มีลักษณะเฉพาะเมื่อเทียบกับทรัพยากร อื่น ๆ เช่น เงินทุน ทรัพยากรที่จับต้องได้และทรัพยากรที่จับต้องไม่ได้ ทรัพยากรอื่น ๆ ทำให้สิ่งต่าง ๆ เป็นไปได้ แต่ทรัพยากรบุคคลทำให้สิ่งต่าง ๆ “เกิดขึ้นได้” สิ่งสำคัญในการบริหารจัดการคือ การตัดสินใจกระทำได้โดยพนักงานในองค์การเท่านั้น และการตัดสินใจดังกล่าวก็จะถูกนำไปใช้โดยพนักงานอีกเช่นกัน ความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมเป็นสิ่งขับเคลื่อนให้เกิดการพัฒนาองค์การ พัฒนาชาติ และพัฒนาโลก และความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมก็ถูกคิดค้นโดยทรัพยากรมนุษย์ ซึ่งเรียกว่าต้นทุนทางพนักงาน
ความสุขของแรงงานไทยเป็นปัจจัยสำคัญอันดับแรกในการบริหารงานในองค์การเนื่องจากการบริหารทรัพยากรมนุษย์จะทำให้องค์การประสบความสำเร็จได้อย่างรวดเร็ว เพราะเป็นกลไกหลักในการขับเคลื่อนองค์การ แม้ว่าจะมีการวางแผนที่ดีโดยกำหนด กลยุทธ์การบริหารและนโยบายต่าง ๆ อย่างชัดเจนเพื่อสนับสนุนการทำงาน แต่ถ้าพนักงานยังมีปัญหาส่วนตัวอันสืบเนื่องจากครอบครัว ก็จะทำงานด้วยความกังวลใจ และไม่สามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ รวมทั้งการไม่สนองตอบต่อการมีส่วนร่วมในการทำงาน ทั้งนี้อิทธิพลจากครอบครัวนับเป็นปัจจัยพื้นฐานในการสั่งสมทักษะทางอารมณ์และปัญญารวมถึงทัศนคติ วิธีการจัดการกับปัญหา และสร้างความเชื่อมั่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าพนักงานผู้นั้นเป็นผู้นำของครอบครัว ดังนั้นเมื่อพนักงานมีความสุขในการทำงานส่งผลให้การขาดงานลดลง (Absenteeism) อัตราการลาออกของพนักงานลดลง (Low turnover) และการรักษาพนักงานให้อยู่กับองค์การได้นาน (Employee retention) ก็จะทำให้เกิดความพึงพอใจในงานและเกิดความผูกพันกับองค์การ (Aaron, C. & Ronit, G., 2007; Armstrong-Stassen, M. & Cameron, S., 2005) สามารถนำพาองค์การให้ประสบความสำเร็จตรงตามเป้าหมายที่องค์การกำหนดไว้ ได้แก่ การเพิ่มความสามารถในการทำกำไร การเพิ่มความสามารถในการชำระหนี้ และการจัดการสินทรัพย์ให้มีประสิทธิภาพโดยใช้ความสามารถและความพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อให้งานขององค์การประสบความสำเร็จ (Phengnaren, 2004) ซึ่งเมื่อบุคคลมีความรู้สึก และมีทัศนคติที่ดีต่อองค์การก็จะส่งผลให้มี ความสุขในการทำงาน